Η Μαρίνα έφτασε στο γραφείο της δικηγόρου νωρίτερα από το προγραμματισμένο ραντεβού. Δεν μπορούσε να μείνει στο σπίτι — η ένταση μεγάλωνε με κάθε λεπτό.
Στα χέρια της κρατούσε έναν φάκελο γεμάτο εκτυπώσεις: τραπεζικά αποσπάσματα, σύμβαση δωρεάς, φωτοτυπίες του διαβατηρίου του Σεργκέι, ακόμη και παλιά έγγραφα με την υπογραφή του.
Όταν η δικηγόρος μπήκε, η Μαρίνα σηκώθηκε αμέσως.
— Έφερα τα πάντα.
— Τέλεια, — απάντησε ήρεμα η δικηγόρος καθώς έβγαζε το παλτό της. — Ας δούμε.
Κάθισαν δίπλα-δίπλα. Η σιωπή έσπαγε μόνο από το θρόισμα των εγγράφων.
— Εδώ είναι η σύμβαση δωρεάς, — η Μαρίνα έδειξε μια σελίδα. — Και εδώ η υπογραφή στο διαβατήριο. Και ακόμη — στα τραπεζικά έγγραφα.
Η δικηγόρος τα μελετούσε προσεκτικά.
Ένα λεπτό.
Δύο.
Τρία.
Ξαφνικά, ένα ελαφρύ χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της.
— Έχετε δίκιο.
Η Μαρίνα ένιωσε ένταση.
— Πόσο σοβαρό είναι αυτό;
Η δικηγόρος έθεσε τα έγγραφα στην άκρη και την κοίταξε στα μάτια.
— Δεν είναι απλά ένα λάθος. Αυτό μπορεί να αποτελέσει λόγο για να ακυρωθεί η συναλλαγή.
— Δηλαδή… δεν απλώς μεταβίβασε το αυτοκίνητο;
— Φαίνεται πως βιάστηκε. Ή πίστευε ότι κανείς δεν θα ελέγξει τις λεπτομέρειες.
Η Μαρίνα χαμογέλασε απαλά.
— Πάντα πίστευε ότι «δεν θα μπλέξω με τα χαρτιά».
— Και έκανε λάθος, — είπε ήρεμα η δικηγόρος. — Τώρα έχουμε ισχυρή θέση.
Την ίδια μέρα, υπέβαλαν αίτηση στο συμβολαιογραφείο όπου φαινομενικά είχε συνταχθεί η σύμβαση.
Και η απάντηση ήρθε πιο γρήγορα από ό,τι περίμεναν.
Η Μαρίνα διάβασε την επιστολή και ένιωσε ένα ρίγος να την διαπερνά.
— Τι λέει; — ρώτησε η δικηγόρος.
Η Μαρίνα σήκωσε αργά τα μάτια της.
— Μια τέτοια σύμβαση… δεν έχει καταχωρηθεί εκεί.
Πάγωσε η ατμόσφαιρα.
— Επανάλαβε, — είπε η δικηγόρος σιγανά.
— Στο μητρώο τους δεν υπάρχει αυτή η σύμβαση.
Η δικηγόρος ξάπλωσε στην καρέκλα της.
— Δηλαδή… δεν πρόκειται καν για λάθος.
— Μα τι είναι τότε;
— Πρόκειται για πλαστό, Μαρίνα.
Η λέξη ακούστηκε βαριά, σχεδόν πιο δυνατά απ’ όσο έπρεπε.
Το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο.
Ο Σεργκέι.
Η Μαρίνα κοίταξε την οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα πριν απαντήσει.
— Ναι;
— Λοιπόν, βρήκες δικηγόρο; — η φωνή του είχε ειρωνεία.
Η Μαρίνα χαμογέλασε. Ήρεμα. Κρύα.
— Τον βρήκα.
— Και τι σου είπε; Ότι δεν έχεις καμία ελπίδα;
— Ακριβώς το αντίθετο.
Μια παύση.
— Τι εννοείς;
Η Μαρίνα μίλησε αργά:
— Ότι το «τέλειο σχέδιό» σου καταρρέει.
Ο Σεργκέι χαμογέλασε ειρωνικά.
— Μην με κάνεις να γελάσω.
— Δεν θα το έκανα, αν επρόκειτο μόνο για το αυτοκίνητο.
Στην άλλη άκρη επικράτησε σιωπή.
— Τι εννοείς;
— Για πλαστογράφηση εγγράφων, Σεργκέι.
Και τώρα έμεινε πραγματικά σιωπηλός.
Η Μαρίνα άκουγε την αναπνοή του.
— Κάτι μπερδεύεις, — είπε τελικά.
Αλλά η φωνή του είχε χάσει την αυτοπεποίθηση.
— Σοβαρά; Τότε εξήγησέ μου γιατί ο συμβολαιογράφος δεν επικυρώνει τη σύμβαση.
Ένα δευτερόλεπτο. Δύο.
— Μπήκες εκεί που δεν έπρεπε.
— Όχι, Σεργκέι. Απλώς ερεύνησα αυτά που θεωρούσες «αόρατα».
Αυτός αναστέναξε απότομα.
— Και τι θέλεις τώρα;
Η Μαρίνα σηκώθηκε και πλησίασε το παράθυρο. Η πόλη έξω ζούσε κανονικά, αλλά για εκείνη τώρα υπήρχε μόνο αυτή η συζήτηση.
— Δικαιοσύνη.
— Πόση;
Χαμογέλασε.
— Νομίζεις ακόμα ότι όλα αφορούν μόνο χρήματα;
— Δεν είναι έτσι;
Η Μαρίνα έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.
— Όχι πια.
Την επόμενη μέρα, η κατάσταση πήρε νέα τροπή.
Στο γραφείο της δικηγόρου τους περίμενε μια ακόμη έκπληξη.
— Έχω ελέγξει το πιστωτικό σας ιστορικό, — είπε.
Η Μαρίνα σφίχτηκε.
— Και;
— Το δάνειο για το αυτοκίνητο… εξακολουθεί να είναι στο όνομά σας.
— Το ξέρω.
— Αλλά οι πληρωμές των τελευταίων τριών μηνών δεν έχουν καταβληθεί.
Η Μαρίνα πάγωσε.
— Τι;
— Ο Σεργκέι σταμάτησε να πληρώνει.
Ένα δευτερόλεπτο — και όλα έγιναν ξεκάθαρα.
Το αυτοκίνητο — στην αδελφή του.
Το δάνειο — στο όνομά της.
Τα χρέη — επίσης στο όνομά της.
Η Μαρίνα κάθισε αργά στην καρέκλα.
— Ήθελε να μου αφήσει… όλα αυτά;
Η δικηγόρος έκανε νεύμα.
— Φαίνεται πως ναι.
Η Μαρίνα σφίγγει τις γροθιές της.
Μέσα της δεν ανέβαινε μόνο θυμός.
Ήταν κάτι πιο βαθύ.
Προδοσία.
Κρύα. Υπολογισμένη.
— Εντάξει, — είπε σιγανά.
— Τι εννοείτε; — ρώτησε η δικηγόρος.
Η Μαρίνα σήκωσε τα μάτια της.
Και δεν υπήρχε πια αμφιβολία.
— Θα πάμε μέχρι τέλους.
— Είστε σίγουρη;
— Απόλυτα.
Και πρόσθεσε:
— Τώρα δεν πρόκειται μόνο για διαζύγιο.
— Τι τότε;
Η Μαρίνα μίλησε αργά, καθαρά:
— Αυτό θα γίνει υπόθεση δικαστηρίου.
