Την ημέρα του γάμου μου, ποτέ δεν φαντάστηκα ότι η στιγμή που περίμενα όλη μου τη ζωή —η στιγμή που θα γινόμουν σύζυγος του ανθρώπου που αγαπώ— θα μετατρεπόταν σε ένα παράλογο θέατρο, γεμάτο αμηχανία, δάκρυα και… μια δόση τρέλας.
Όλα ξεκίνησαν πολύ πριν τη τελετή, όταν η πεθερά μου, η γυναίκα που ποτέ δεν άντεχε να μην βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής, ανακοίνωσε με ύφος βασίλισσας:
— Εφόσον δεν έχω σύζυγο και είμαι ακόμη νέα και όμορφη, θα είμαι εγώ η παράνυφη.
Στην αρχή προσπάθησα να διαμαρτυρηθώ, αλλά το βλέμμα του μέλλοντα συζύγου μου, γεμάτο αμηχανία, με έκανε να υποχωρήσω.
«Τι μπορεί να συμβεί;» σκέφτηκα. «Είναι απλώς μια παράδοση…»
Αν ήξερα τότε πόσο θα το μετάνιωνα.
Όταν άνοιξαν οι πόρτες της εκκλησίας, όλοι πάγωσαν .
Η πεθερά μου έκανε την είσοδό της με λευκό φόρεμα —όχι ένα απλό ή διακριτικό, αλλά ένα μακρύ, με ουρά και δαντέλα, το είδος του φορέματος που μόνο μια νύφη θα τολμούσε να φορέσει.
Η ανάσα μου κόπηκε. Τα βήματά της αντηχούσαν πάνω στο πέτρινο πάτωμα, και κάθε της χαμόγελο έμοιαζε με πρόκληση. Περπατούσε ανάμεσα στους καλεσμένους, περήφανη, σαν να ήταν εκείνη το επίκεντρο της ημέρας —και, με τον τρόπο της, πράγματι ήταν.
Προσπάθησα να μείνω ήρεμη. Ήταν η μέρα μου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου.Μα όταν μου έδωσαν την ανθοδέσμη, εκείνη πλησίασε και την άρπαξε από τα χέρια μου!Στάθηκε δίπλα μου, χαμογελώντας αυτάρεσκα, ενώ ο φωτογράφος σήκωσε τη μηχανή του για να μας απαθανατίσει.
Έγνεψα αρνητικά. Αν μιλούσα εκείνη τη στιγμή, ήξερα πως θα έσπαγα σε δάκρυα.
Ύστερα ήρθε η ιερή στιγμή. Στεκόμασταν μπροστά στο ιερό, ο ιερέας σήκωσε το βλέμμα του και είπε τη φράση που όλοι γνωρίζουμε:
— Υπάρχει κάποιος που αντιτίθεται σ’ αυτή την ένωση;
Και τότε… συνέβη το αδιανόητο.Η πεθερά μου σήκωσε το χέρι.
— Εγώ είμαι αντίθετη! — φώναξε με δυνατή, σταθερή φωνή. — Είναι ο μοναδικός μου γιος και δεν είμαι έτοιμη να τον παραδώσω σε άλλη γυναίκα! Γιε μου, πάμε σπίτι! Δεν χρειαζόμαστε αυτόν τον γάμο!
Μια παγωμένη σιωπή απλώθηκε στην εκκλησία. Κάποιοι καλεσμένοι γέλασαν νευρικά, άλλοι κοιτούσαν με τρόμο.Ο άντρας μου έμεινε ακίνητος, το πρόσωπό του χλωμό, τα μάτια του γεμάτα σύγχυση.
Εγώ, όμως… ένιωσα το αίμα να βράζει. Η ντροπή, η οργή, η θλίψη ανακατεύτηκαν μέσα μου, και τότε μια ιδέα, σαν σπίθα, γεννήθηκε μέσα στο μυαλό μου.
Έστρεψα το κεφάλι μου προς εκείνη, κράτησα τη φωνή μου ήρεμη, σχεδόν τρυφερή —με μια δόση ειρωνείας— και είπα δυνατά, για να ακούσουν όλοι:
— Μαμά, ξεχάσατε πάλι να πάρετε τα φάρμακά σας; Ο γιατρός είπε πως αν χάσετε μια δόση, αρχίζετε να λέτε πράγματα χωρίς νόημα. Θέλετε να σας φέρω λίγο νερό; Ηρεμήστε, είναι η μέρα του γάμου μας! Εγώ είμαι η νύφη, η νύφη σας, και αυτός είναι ο γιος σας… Θυμάστε;
Η εκκλησία βυθίστηκε σε σιωπή —και ύστερα, μερικά συγκρατημένα γελάκια** ακούστηκαν ανάμεσα στους καλεσμένους. Ο ιερέας κοίταξε προς το μέρος μου, αμήχανος, μα εγώ δεν σταμάτησα εκεί.
— Συγχωρέστε την, πάτερ, — είπα με σταθερό, ευγενικό τόνο. — Η πεθερά μου είναι άρρωστη. Μερικές φορές δεν έχει επίγνωση των λόγων της. Παρακαλώ, ας συνεχίσουμε.
— Δεν είμαι άρρωστη! — ούρλιαξε εκείνη, μα η φωνή της είχε χάσει τη δύναμή της.
Χαμογέλασα ήρεμα.
— Φυσικά, φυσικά. Είστε απολύτως καλά. Απλώς ξεχάσατε το φάρμακο σας, τίποτα σοβαρό. Θα αισθανθείτε καλύτερα σε λίγο.
Τα μάτια της θόλωσαν, σαν να μην ήξερε τι να πει. Έμεινε για λίγο όρθια, έπειτα κάθισε σε ένα στασίδι, ψιθυρίζοντας κάτι ακατάληπτο. Ο ιερέας καθάρισε τον λαιμό του και συνέχισε την τελετή, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Και τότε, όταν ειπώθηκε το “ναι”, ένιωσα μια παράξενη γαλήνη να με πλημμυρίζει. Δεν ήταν μόνο επειδή παντρεύτηκα τον άνθρωπο που αγαπώ· ήταν γιατί κατάλαβα κάτι βαθύτερο:
Μερικές φορές, για να προστατέψεις την ευτυχία σου δεν αρκεί να έχεις καρδιά. Πρέπει να έχεις και νου — και λίγο θάρρος να χαμογελάσεις εκεί όπου άλλοι θα φώναζαν.
Καθώς οι καμπάνες της εκκλησίας αντηχούσαν και οι καλεσμένοι χειροκροτούσαν, μέσα μου αντηχούσε μία σκέψη:Σήμερα δεν απέκτησα απλώς έναν σύζυγο.Σήμερα έμαθα πώς να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου — με ευγένεια, με εξυπνάδα και με αξιοπρέπεια.
