Ένα ψυχρό, βροχερό απόγευμα, ένα νεαρό ζευγάρι — η Άννα και ο Μάρκος — αποφάσισαν επιτέλους να κάνουν κάτι που ονειρεύονταν εδώ και χρόνια: να αποκτήσουν έναν σκύλο.
Δεν ήθελαν να αγοράσουν ένα ακριβό, καθαρόαιμο κουτάβι από εκτροφέα· και οι δύο ένιωθαν ότι η καρδιά τους ζητούσε κάτι πιο αληθινό.
Ήθελαν να δώσουν στέγη σε ένα ζώο που κάποιος είχε εγκαταλείψει, σε ένα πλάσμα με βλέμμα πληγωμένο αλλά με μια σπίθα ελπίδας που δεν είχε σβήσει ακόμη.
Όταν μπήκαν στο δημοτικό καταφύγιο, ο αέρας ήταν γεμάτος από τη μυρωδιά των ζώων και τον ήχο των γαβγισμάτων, κι όμως υπήρχε εκεί μια παράξενη γαλήνη.
Οι φροντιστές τους υποδέχτηκαν με χαμόγελο και τους έδειξαν τους σκύλους — μικρούς, μεγαλόσωμους, δειλούς και παιχνιδιάρικους. Κανένας, όμως, δεν έμοιαζε «ο ένας». Ώσπου, σε μια γωνία, είδαν εκείνον.
Ένας μεγάλος, κατάλευκος σκύλος με μακριό τρίχωμα και βαθιά καστανά μάτια, όπου φώλιαζε μια αδιόρατη μελαγχολία.
Δεν γάβγιζε, δεν πλησίαζε· απλώς καθόταν ήσυχα και τους κοίταζε. Η Άννα σταμάτησε, κι ένιωσε ένα σφίξιμο στην καρδιά.
– Κοίτα, Μάρκο… – ψιθύρισε. – Είναι σαν να μας περίμενε.
Η υπεύθυνη έγνεψε και χάιδεψε το κεφάλι του σκύλου.
– Τον λέμε Νιφάδα, αν και μερικές φορές τον φωνάζουμε «Άσπρο» – είπε. – Είναι ήρεμος, τρυφερός, έξυπνος. Μα… λίγο παράξενος. Τις νύχτες δεν κοιμάται. Προτιμά να μένει ξύπνιος.
Δεν έχει δείξει ποτέ επιθετικότητα, αλλά μοιάζει να παρατηρεί κάτι που εμείς δεν βλέπουμε.
Ο Μάρκος χαμογέλασε. – Ακριβώς τέτοιον σκύλο θέλουμε. Ήρεμο, πιστό.
Οι διαδικασίες έγιναν γρήγορα, και το ίδιο βράδυ γύριζαν σπίτι. Ο Νιφάδας ήταν ξαπλωμένος ήσυχα στο πίσω κάθισμα, με το κεφάλι του πάνω στην παλάμη της Άννας. Από την πρώτη στιγμή φαινόταν σαν να ανήκε ήδη εκεί.
Στο σπίτι όλα κύλησαν ομαλά. Ο σκύλος συνήθισε γρήγορα το περιβάλλον, την αυλή, ακόμη και το μικρό παιδικό δωμάτιο που ανακαίνιζαν.
Έτρωγε καλά, δεν χάλαγε τίποτα, περπατούσε δίπλα τους ήσυχα. Κάθε βράδυ η Άννα και ο Μάρκος αντάλλασσαν χαμόγελα.
– Είναι σαν να φέραμε έναν άγγελο στο σπίτι – είπε κάποτε η Άννα.
Μα ύστερα από λίγες μέρες άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα.
Το πρώτο βράδυ που το πρόσεξαν, η Άννα ξύπνησε με την αίσθηση πως κάποιος την κοιτούσε. Το φως του φεγγαριού περνούσε μέσα από τις κουρτίνες, και στη γωνία του δωματίου καθόταν ο Νιφάδας.
Δεν κινούνταν, δεν έκανε θόρυβο, μόνο τους παρατηρούσε. Τα μάτια του λαμπύριζαν στο σκοτάδι και μέσα τους υπήρχε κάτι σαν φόβος.
Η Άννα χαμογέλασε νυσταγμένα. – Μάλλον δεν έχει συνηθίσει να κοιμάται ακόμη – ψιθύρισε και ξαναξάπλωσε.
Μα την αυγή ξύπνησε πάλι. Αυτή τη φορά, ο σκύλος στεκόταν δίπλα στον Μάρκο, με τις μπροστινές του πατούσες πάνω στο πάπλωμα, σαν να αφουγκραζόταν κάτι.
Την επόμενη νύχτα, το ίδιο. Και την επόμενη. Ο σκύλος ποτέ δεν κοιμόταν όταν αυτοί κοιμόντουσαν.
Κάθε νύχτα καθόταν ακίνητος δίπλα στο κρεβάτι, μερικές φορές ακουμπούσε απαλά το στήθος ή το μάγουλό τους, κι ύστερα ξανακαθόταν.
– Αυτό αρχίζει να γίνεται ανησυχητικό – είπε ο Μάρκος ένα πρωί, ανακατεύοντας τον καφέ του. – Δεν κάνει φασαρία, αλλά είναι σαν να φοβάται κάτι.
– Ή σαν να φυλάει εμάς – απάντησε ήρεμα η Άννα.
Την τρίτη εβδομάδα, η Άννα ξύπνησε πριν ξημερώσει. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, μόνο το φως του δρόμου έμπαινε αχνά. Ο Νιφάδας ήταν εκεί, μα αυτή τη φορά δεν έβλεπε μόνο.
Οι δύο μπροστινές του πατούσες ήταν πάνω στο στήθος του Μάρκου. Καθόταν ακίνητος. Η Άννα πάγωσε.
– Νιφάδα… – ψιθύρισε τρέμοντας.
Ο σκύλος κατέβασε αργά τα πόδια του και την κοίταξε. Στο βλέμμα του δεν υπήρχε κακία — μόνο λύπη.
Το πρωί αποφάσισαν να μάθουν τι συνέβαινε. Έστησαν μια μικρή κάμερα στο υπνοδωμάτιο για να καταγράψει τη νύχτα.
Όταν το επόμενο πρωί είδαν το βίντεο, τα χέρια της Άννας έτρεμαν. Στην οθόνη φαινόταν καθαρά ο Νιφάδας να σηκώνεται, να κάθεται δίπλα στο κρεβάτι και να τους κοιτά για ώρα.
Ύστερα πλησίαζε, ακουμπούσε ελαφρά το στήθος τους, και ξανακαθόταν.
Σε μια στιγμή — κι εκεί η Άννα έβγαλε μια κραυγή — ο σκύλος ανέβηκε στο κρεβάτι, ακούμπησε τα μπροστινά του πόδια στους ώμους του Μάρκου και έσκυψε, σαν να ήθελε να ακούσει αν αναπνέει.
– Είναι τρομακτικό – είπε ο Μάρκος, πιο μπερδεμένος παρά θυμωμένος.
– Είναι σαν… – η Άννα σταμάτησε. – Σαν να ελέγχει αν είμαστε ζωντανοί.
Εκείνη τη νύχτα κανείς δεν κοιμήθηκε. Ο σκύλος καθόταν εκεί, ακίνητος, κι η σιωπή ήταν τόσο πυκνή που άκουγαν τους χτύπους της καρδιάς τους.
Το επόμενο πρωί η Άννα ξέσπασε σε δάκρυα.
– Δεν αντέχω άλλο. Δεν ξέρω γιατί το κάνει, αλλά αυτό δεν είναι φυσιολογικό.
Ο Μάρκος έγνεψε. – Θα τον επιστρέψουμε. Ίσως είναι άρρωστος, ίσως έχει τραυματιστεί ψυχικά.
Στο καταφύγιο, η υπεύθυνη τους αναγνώρισε αμέσως. Όταν άκουσε τι είχε συμβεί, σώπασε για λίγο κι έπειτα αναστέναξε.
– Καημένο πλάσμα… – είπε χαμηλόφωνα. – Δεν ξέρετε μάλλον τι του συνέβη.
– Όχι – απάντησε η Άννα σφιγμένη. – Μας κοιτά τη νύχτα. Μερικές φορές βάζει την πατούσα του πάνω μας, σαν να…
Η γυναίκα δάκρυσε.
– Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος, γύρω στα ογδόντα. Ζούσε μόνος, και ο σκύλος ήταν η μόνη του συντροφιά. Ένα βράδυ, ο άντρας πέθανε στον ύπνο του.
Ο Νιφάδας έμεινε δίπλα του, και όταν κατάλαβε ότι ο άνθρωπός του δεν ανέπνεε πια, έμεινε εκεί ώρες, ίσως και μέρες. Οι γείτονες τους βρήκαν μαζί.
Η σιωπή απλώθηκε παντού. Μόνο ένα μακρινό κλάμα από άλλους σκύλους ακουγόταν.
– Από τότε – συνέχισε η γυναίκα –, δεν κοιμάται ποτέ όταν κάποιος άλλος κοιμάται. Φυλάει. Θέλει να βεβαιωθεί ότι αυτόν που αγαπά ακόμη αναπνέει. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τον φόβο της απώλειας.
Η Άννα δεν άντεξε· δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της. Ο Μάρκος έσκυψε, χάιδεψε τον σκύλο και είπε με ραγισμένη φωνή:
– Θα τον πάρουμε σπίτι. Είναι δικός μας πια.
Το βράδυ εκείνο, το σπίτι ήταν ήσυχο. Η Άννα κάθισε στο χαλί, κι ο Νιφάδας ξάπλωσε δίπλα της, βάζοντας το κεφάλι του στα γόνατά της. Εκείνη του ψιθύρισε:
– Μην φοβάσαι πια. Είμαστε εδώ. Δεν θα σε αφήσουμε ποτέ.
Ο Μάρκος ξαναέβαλε την κάμερα, όχι για να τον παρακολουθεί, αλλά για να κρατήσει στη μνήμη τη στιγμή που οι τρεις τους αποκοιμήθηκαν μαζί, γαλήνια.
Από τότε, ο Νιφάδας κάθεται κάθε νύχτα δίπλα στο κρεβάτι, σιωπηλός, πιστός. Μερικές φορές ακουμπά ξανά απαλά την πατούσα του πάνω τους, σαν να θέλει να σιγουρευτεί ότι όλα είναι εντάξει.
Μα τώρα δεν φοβούνται πια. Νιώθουν μόνο συγκίνηση.
Γιατί ξέρουν πως δεν είναι τρελός, ούτε επικίνδυνος — απλώς φοβάται να χάσει ξανά αυτούς που αγαπά. Κι εκείνοι ξέρουν πως δεν θα τον αφήσουν ποτέ μόνο του.
Ο σκύλος αγρυπνά, ο άνθρωπος ονειρεύεται, και στη σιωπή πάλλεται κάτι πιο δυνατό από τον θάνατο: η αγάπη που ούτε το σκοτάδι δεν μπορεί να σβήσει.
