Πριν από την επέμβαση, το μικρό αγόρι έσφιξε στην αγκαλιά του τον αγαπημένο του σκύλο∙ μια τρυφερή στιγμή που γέμισε το δωμάτιο με συγκίνηση. Ξαφνικά, όμως, ο σκύλος τινάχτηκε από το κρεβάτι και, με μια απροσδόκητη ορμή, όρμησε προς έναν από τους γιατρούς.
Όλοι πάγωσαν από φρίκη, ώσπου αντιλήφθηκαν την αληθινή αιτία της παράξενης συμπεριφοράς του ζώου.
Στο μικρό νοσοκομειακό δωμάτιο επικρατούσε μια βαριά σιωπή.
Το πεντάχρονο αγόρι ήταν ξαπλωμένο σ’ ένα κάτασπρο σεντόνι. Τα μάτια του, μεγάλα και κουρασμένα, έμοιαζαν να ζητούν απελπισμένα ελπίδα. Οι γιατροί είχαν ήδη εξηγήσει στους γονείς του πως η επικείμενη εγχείρηση ήταν η τελευταία του ευκαιρία.
Οι νοσοκόμες τον ετοίμαζαν προσεκτικά για τη νάρκωση. Εκείνη τη στιγμή, με μια φωνή σχεδόν ψιθυριστή, το παιδί ικέτεψε:
– Μπορεί… μπορεί να έρθει κοντά μου ο Archie;
– Και ποιος είναι ο Archie, αγάπη μου; – ρώτησε με απορία μία από τις νοσοκόμες.
– Ο σκύλος μου… τον έχω τόσο πολύ λαχταρήσει. Σας παρακαλώ… – τα χείλη του έτρεμαν, και κάθε λέξη του ακουγόταν σαν να έβγαινε μέσα από πόνο.
– Ξέρεις, μικρούλη μου, τα ζώα δεν επιτρέπονται στο νοσοκομείο. Είσαι κιόλας πολύ αδύναμος, καταλαβαίνεις… – προσπάθησε να του εξηγήσει εκείνη.
Το παιδί γύρισε το κεφάλι του στο πλάι∙ στις άκρες των ματιών του γυάλιζαν δάκρυα.
– Μα… μπορεί να μην τον ξαναδώ ποτέ πια.
Αυτά τα λόγια έσκισαν σαν μαχαίρι την καρδιά της νοσοκόμας. Αντάλλαξε βλέμματα με τις συναδέλφους της και, απρόσμενα ακόμη και για την ίδια, απάντησε:
– Εντάξει… Μα μόνο για ένα λεπτό.
Λίγη ώρα αργότερα, οι γονείς έφεραν τον Archie μέσα στο δωμάτιο.
Ο σκύλος, μόλις είδε το αγόρι, έτρεξε με χαρά, πήδηξε στο κρεβάτι και χώθηκε στην αγκαλιά του μικρού του φίλου.
Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, το παιδί χαμογέλασε. Τα αδύναμα χέρια του τύλιξαν σφιχτά το ζώο, σαν να ήθελε να πάρει δύναμη από τη ζεστασιά του.
Οι γιατροί και οι νοσοκόμες παρακολουθούσαν συγκινημένοι∙ τα μάτια πολλών γέμισαν με δάκρυα. Η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και τον πιστό του φίλο έδειχνε πιο δυνατή από τον φόβο και τον πόνο.
Όμως ξαφνικά, ο Archie άλλαξε στάση. Τα αυτιά του τεντώθηκαν, το τρίχωμά του σηκώθηκε όρθιο, και με μια απότομη κίνηση πήδηξε από το κρεβάτι.
Έτρεξε προς τη γωνία του δωματίου, εκεί όπου στεκόταν ο χειρουργός που επρόκειτο να αναλάβει την εγχείρηση. Ο σκύλος άρχισε να γαβγίζει μανιασμένα, έτοιμος σχεδόν να ορμήσει επάνω του.
– Βγάλτε αυτό το ζώο έξω! – φώναξε ο γιατρός, κάνοντας πίσω.
Οι συνάδελφοί του έσπευσαν να συγκρατήσουν τον σκύλο. Όμως εκείνη τη στιγμή, ένας άλλος γιατρός κοίταξε προσεκτικά τον χειρουργό και ξαφνικά κατάλαβε: υπήρχε ένας έντονος, διαπεραστικός μυρωδιά αλκοόλ στον αέρα.
– Θεέ μου… – ψιθύρισε ο αναισθησιολόγος, στρέφοντας το βλέμμα του προς τον χειρουργό. – Είστε μεθυσμένος;!
Η ατμόσφαιρα πάγωσε. Οι γονείς του παιδιού χλώμιασαν, οι νοσοκόμες κοιτάχτηκαν έντρομες. Ο Archie συνέχισε να γρυλίζει, έτοιμος να προστατεύσει τον μικρό του φίλο με κάθε τίμημα.
Λίγη ώρα αργότερα η αλήθεια αποκαλύφθηκε: ο χειρουργός είχε παρουσιαστεί στη δουλειά μεθυσμένος. Απομακρύνθηκε αμέσως από το νοσοκομείο και του αφαιρέθηκε η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.
Η επέμβαση αναβλήθηκε και το παιδί ανατέθηκε σε άλλον γιατρό. Λίγες μέρες αργότερα, η εγχείρηση πραγματοποιήθηκε με επιτυχία.
Όλοι έλεγαν τότε πως ο Archie δεν ήταν απλώς ένας αφοσιωμένος φίλος∙ ήταν ο φύλακας άγγελος του αγοριού.
Χωρίς εκείνον, το τέλος θα μπορούσε να είναι μοιραίο.
