Η μητέρα έκλαιγε με λυγμούς που έσπαγαν την καρδιά και με απόγνωση παρακαλούσε να την θάψουν δίπλα στην κόρη της. Ξαφνικά, σκύβοντας πάνω από το σώμα της κόρης της, πρόσεξε κάτι ασυνήθιστο και πάγωσε — πριν ουρλιάξει από τον τρόμο της.
Στην κηδεία επικρατούσε μια βαριά, ασήκωτη σιωπή. Η αίθουσα, βαμμένη στο λευκό, είχε γεμίσει από συγγενείς, κοντινούς ανθρώπους και φίλους που είχαν έρθει να πουν το τελευταίο αντίο σε μια νεαρή κοπέλα που είχε φύγει ξαφνικά.
Η κοπέλα είχε αρρωστήσει μετά από μερικές ημέρες με υψηλό πυρετό και γενική αδυναμία. Οι γιατροί είχαν πει ότι επρόκειτο για μια σπάνια φλεγμονή του εγκεφάλου που προκάλεσε καρδιακή ανακοπή — προσπάθειες ανάνηψης είχαν αποτύχει.
Η μητέρα, με το πρόσωπο παραμορφωμένο από τη θλίψη, δεν μπορούσε να πιστέψει το αναπόφευκτο. Στεκόταν πάνω από το φέρετρο, όπου η κόρη της έμοιαζε σαν να κοιμάται: το πρόσωπό της γαλήνιο, τα χέρια της σταυρωμένα πάνω στο στήθος.
Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από τα μάτια της μητέρας, και ξαφνικά ένα απελπισμένο, οδυνηρό κλάμα ξέσπασε μέσα στην αίθουσα, ραγίζοντας τις καρδιές όλων των παρευρισκόμενων.
— Πάρτε με μαζί της! — φώναζε η γυναίκα, η φωνή της σπαραχτική. — Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εκείνη! Θέλω να με θάψετε δίπλα της! Δεν θέλω άλλο να αναπνέω αυτόν τον αέρα χωρίς το κορίτσι μου!
Ο πατέρας την αγκάλιασε τρέμοντας από τη θλίψη του, ενώ οι υπόλοιποι συγγενείς πλησίαζαν με δάκρυα στα μάτια, προσπαθώντας να την παρηγορήσουν. Η θλίψη τους ήταν τόσο βαριά που φαινόταν πως ακόμα και ο ίδιος ο χρόνος θα έσπαγε υπό το βάρος της.
Και τότε, ξαφνικά…
Η μητέρα πάγωσε, το πρόσωπό της άλλαξε έκφραση σε κάτι παράξενο και ακατανόητο. Σκύβοντας ξανά πάνω από την κόρη της, ένιωσε να εστιάζει με προσοχή, και τότε είδε αυτό που την έκανε να ουρλιάξει από τρόμο και έκπληξη.
— Περιμένετε… το στήθος της… κινείται! Αναπνέει!
Η αίθουσα γέμισε πανικό. Κάποιοι πίστεψαν πως ήταν μόνο παιχνίδι της φαντασίας, απόρροια της κόπωσης και του πόνου. Όμως όλο και περισσότεροι άρχισαν να παρατηρούν μια ανεπαίσθητη κίνηση στο στήθος της νεαρής κοπέλας — ένα ανεπαίσθητο ανέβασμα και κατέβασμα.
— Είναι ζωντανή! — φώναξε κάποιος με φωνή που έτρεμε. — Θεέ μου, είναι ζωντανή!
Ενώ κάποιοι έμεναν σε σοκ, άλλοι άρχισαν να καλούν εσπευσμένα το ασθενοφόρο. Οι γιατροί έφτασαν σχεδόν τρέχοντας, και όταν εξέτασαν την κοπέλα, βρήκαν παλμό — ασθενικό, αλλά υπαρκτό. Η πίεση ήταν χαμηλή αλλά σταθερή. Αμέσως τη μετέφεραν στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
Την επόμενη μέρα δόθηκε η διάγνωση: ληθαργικός ύπνος — μια σπάνια κατάσταση κατά την οποία το άτομο μοιάζει νεκρό, όμως οι ζωτικές λειτουργίες του συνεχίζονται με εξαιρετικά αργό ρυθμό. Μια βαθιά μορφή ύπνου, σχεδόν όπως κώμα, αλλά με πιθανότητες αφύπνισης.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο γιατρός που εξέτασε την κοπέλα είχε κάνει λάθος, δεν είχε εντοπίσει τον αδύναμο παλμό της. Η θερμοκρασία του σώματός της είχε πέσει σχεδόν στο επίπεδο δωματίου και η αναπνοή της ήταν ελάχιστη.
Επίσημα είχε κηρυχθεί νεκρή, είχε υπογραφεί το πιστοποιητικό θανάτου και είχαν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την κηδεία.
Αν δεν ήταν η απελπισμένη κραυγή μιας μητέρας, αν δεν ήταν αυτό το τελευταίο βλέμμα που έριξε πάνω στο παιδί της, η κοπέλα θα είχε ταφεί ζωντανή.
Τώρα, βρίσκεται στο νοσοκομείο, σε σταθερή κατάσταση, και κάθε μέρα βελτιώνεται. Η μητέρα της δεν φεύγει από το δωμάτιο και επαναλαμβάνει με τρεμάμενη φωνή:
— Ήταν θαύμα. Και το ένιωσα… με όλη μου την καρδιά.
