Είχε επιστρέψει από επαγγελματικό ταξίδι νωρίτερα απ’ ό,τι είχε προγραμματίσει. Στεκόταν αποσβολωμένος στο κατώφλι του σπιτιού, ανήμπορος να κάνει βήμα, συγκλονισμένος από το θέαμα που αντίκρισε μπροστά του.
Στεκόταν στον διάδρομο, σαστισμένος, λες και ολόκληρος ο κόσμος του είχε ανατραπεί.
Το σπίτι — που άλλοτε ένιωθε σαν το ασφαλές του καταφύγιο, η ήρεμη φωλιά της οικογένειάς του — τώρα έμοιαζε ξένο, παγωμένο, σχεδόν εχθρικό.
Στο τραπέζι της κουζίνας υπήρχε ακόμη φαγητό, μισοτελειωμένο, σαν να είχε διακοπεί απότομα το δείπνο. Στο πάτωμα ήταν σκορπισμένα παιχνίδια, σαν κάποιος να είχε παίξει και μετά εγκαταλείψει τη σκηνή βιαστικά, με σύγχυση ή θυμό.
Όμως εκείνο που του έσφιξε το στήθος περισσότερο απ’ όλα ήταν οι πνιχτοί λυγμοί που έρχονταν από το παιδικό δωμάτιο. Ήταν τόσο διακριτικοί, αλλά και τόσο γεμάτοι πόνο, που ένιωσε να του κόβεται η ανάσα.
Ο Βιτάλι πλησίασε σιωπηλά. Με τρεμάμενο χέρι έσπρωξε προσεκτικά την πόρτα.
Η Κατία καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, κουλουριασμένη, με το προσωπάκι της χωμένο βαθιά στο μαξιλάρι. Το σώμα της έτρεμε ελαφρώς από το κλάμα.
— Ποιος σου έκανε κακό; — ψιθύρισε, καθώς κάθισε δίπλα της, προσεκτικά, σαν να φοβόταν να τη συνθλίψει με την παρουσία του.
Η μικρή σήκωσε το πρόσωπό της αργά. Τα ματάκια της ήταν πρησμένα και κόκκινα από τα δάκρυα, γεμάτα πόνο και απορία.
— Η μαμά είπε… πως δεν μας αγαπάς πια.
Ένα ρίγος παγωμένο διαπέρασε ολόκληρο το κορμί του. Για μια στιγμή δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του.
— Τι είπες;
— Είπε πως… πως φεύγεις με άλλη γυναίκα… και ότι εγώ σου είμαι βάρος… σε εμποδίζω.
Ο Βιτάλι ένιωσε τα δάχτυλά του να σφίγγονται αυτόματα σε γροθιές. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, όχι από θυμό μόνο, αλλά και από ενοχή, από πόνο και απελπισία.
Μέσα του αναδύθηκαν οι αναμνήσεις των τελευταίων μηνών: τα συνεχόμενα επαγγελματικά ταξίδια, το ψυχρό βλέμμα της συζύγου του, τα τηλεφωνήματα που έκλεινε βιαστικά όταν τον έβλεπε να πλησιάζει. Όλα έπαιρναν τώρα νέα, σκοτεινή σημασία.
— Κατία μου, αυτό που σου είπε δεν είναι αλήθεια, — της είπε ήρεμα, ενώ την αγκάλιαζε σφιχτά, προσπαθώντας να της μεταδώσει όλη τη στοργή και τη σιγουριά που της είχε στερήσει.
Ένιωσε το μικρό της σώμα να τρέμει στην αγκαλιά του.
— Σε αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, και δε θα φύγω από κοντά σου. Ποτέ.
Αλλά μέσα του, μια θύελλα είχε ήδη ξεσπάσει. Μια απόφαση ωρίμαζε.
Βγήκε στον διάδρομο, πήρε το τηλέφωνό του και κάλεσε τη γυναίκα του.
— Αλόνα, πρέπει να μιλήσουμε.
Η φωνή του ήταν ήρεμη, σχεδόν παγωμένη.
Από την άλλη άκρη της γραμμής, εκείνη απάντησε με παράξενα αδιάφορο τόνο:
— Ξέρω για τι πρόκειται.
— Είπες στην κόρη μας ότι σκοπεύω να εγκαταλείψω την οικογένειά μας;
Σιωπή. Κι ύστερα, ένα ελαφρύ γελάκι, ειρωνικό.
— Και δεν είναι έτσι; Έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν είσαι στο σπίτι.
— Δουλεύω! — απάντησε με καταπιεσμένη αγανάκτηση. — Για να μη σας λείψει τίποτα!
— Δεν χρειαζόμαστε τα λεφτά σου, Βιτάλικ. Εσένα χρειαζόμαστε.
Έκλεισε τα μάτια. Ένιωσε την ενοχή να τον κατακλύζει. Ναι, την είχε απογοητεύσει, το ήξερε.
Όμως τίποτα δεν δικαιολογούσε να ραγίσει έτσι την ψυχή ενός παιδιού.
— Θα πάρουμε διαζύγιο, — είπε σιγανά, με φωνή σταθερή.
Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Βιτάλι πήρε άδεια από τη δουλειά. Ήξερε τι είχε σημασία πλέον.
Άρχισε να περνάει τον χρόνο του με την Κατία. Την πήγαινε στο πάρκο, της διάβαζε παραμύθια πριν τον ύπνο, μάθαινε από την αρχή πώς να είναι πατέρας. Όχι απλώς ένας προστάτης, αλλά ένας φίλος, ένας συνοδοιπόρος.
Και έναν μήνα μετά, κατέθεσε αίτηση για αποκλειστική επιμέλεια.
Το δικαστήριο του έδωσε δίκιο.
Η Αλόνα δεν εμφανίστηκε καν στη δίκη.
Από τότε ζούσαν οι δυο τους. Μια μικρή οικογένεια, αλλά γεμάτη αγάπη.
Και κάθε βράδυ, όταν η Κατία τον αγκάλιαζε σφιχτά και του ψιθύριζε με νυσταγμένη φωνή:
— Μπαμπά, σ’ αγαπάω…
…εκείνος ήξερε ότι αυτό ήταν το μόνο που είχε πραγματικά σημασία στη ζωή.
Και το ορφανοτροφείο; Ήταν απλώς ένας εφιάλτης που πέρασε — και ξεχάστηκε — γιατί τον αντιμετώπισαν μαζί.
