Αφού άφησε τη φίλη του στο πεζοδρόμιο και την αποχαιρέτησε με ένα τρυφερό φιλί, ο Μπούτσιν έβαλε μπρος το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε αργά προς το σπίτι.
Μπροστά στην πολυκατοικία έμεινε για λίγο ακίνητος, συλλογισμένος, προσπαθώντας να βρει τα σωστά λόγια για τη συζήτηση που επίκειται με τη σύζυγό του. Τα λόγια του έπρεπε να είναι σταράτα, ξεκάθαρα, αντρικά.
Αποφάσισε να δράσει άμεσα, πριν χάσει το θάρρος του. Πριν σβήσει από τα χείλη του η γεύση του φιλιού της ερωμένης. Πριν βυθιστεί ξανά στο τέλμα της συζυγικής καθημερινότητας.
Ανέβηκε τις σκάλες και ξεκλείδωσε την πόρτα.
— Καλησπέρα, — είπε δυνατά. — Βέρα, είσαι σπίτι;
— Σπίτι είμαι, — απάντησε με το γνωστό της φλεγματικό ύφος η γυναίκα του. — Καλησπέρα. Να βάλω να ψήσω τα σκαλοπίνια;
Ο Μπούτσιν πήρε βαθιά ανάσα. Είχε δεσμευτεί απέναντι στον εαυτό του να μιλήσει χωρίς περιστροφές. Ήταν η ώρα να βάλει τέλος στη διπλή ζωή που τον έπνιγε.
— Βέρα, — καθάρισε τον λαιμό του. — Ήρθα να σου πω… πως πρέπει να χωρίσουμε.
Η αντίδραση της Βέρας ήταν σχεδόν αδιάφορη. Η γυναίκα αυτή ήταν φτιαγμένη από μάρμαρο — δύσκολα την τάραζε κάτι. Ο ίδιος ο Μπούτσιν, μάλιστα, τη φώναζε πειραχτικά «Βέρα η Παγωμένη», ένα παλιό παρατσούκλι που της ταίριαζε γάντι.
— Δηλαδή; — ρώτησε ήρεμα από την κουζίνα. — Δεν χρειάζεται να ψήσω σκαλοπίνια;
— Όπως θέλεις, — αποκρίθηκε ο Μπούτσιν. — Ψήσε αν θέλεις, αν δεν θέλεις, άσ’ το. Εγώ… φεύγω. Πηγαίνω σε άλλη γυναίκα.
Στη θέση άλλων γυναικών, θα ακολουθούσε καταιγίδα: φωνές, δάκρυα, ίσως μια κατσαρόλα να εκτοξευτεί στον αέρα. Όμως η Βέρα δεν ήταν σαν τις άλλες.
— Ε, καλά τώρα, — μουρμούρισε. — Σπουδαία τα λάχανα. Μου έφερες τα μποτάκια από το φαναρτζίδικο;
Ο Μπούτσιν ταράχτηκε.
— Όχι… Αλλά αν είναι τόσο σημαντικό για σένα, πηγαίνω αμέσως να τα φέρω!
— Αχ… — αναστέναξε εκείνη. — Είσαι ίδιος κι απαράλλακτος, Μπούτσιν. Αν στείλεις έναν ανόητο να φέρει μποτάκια, θα σου γυρίσει με τις παλιές παντόφλες.
Ο Μπούτσιν ένιωσε ένα κύμα πίκρας να τον πλημμυρίζει. Η σοβαρή στιγμή της εξομολόγησής του, αυτή που είχε προετοιμάσει τόσο ψυχικά, είχε μετατραπεί σε καθημερινή αψιμαχία για παπούτσια.
Του έλειπαν οι συγκινήσεις, η ένταση, τα μεγάλα λόγια, τα δάκρυα. Ή τουλάχιστον, κάποια αντίδραση πιο ανθρώπινη. Μα από την «παγωμένη» Βέρα τι περίμενε;
— Νομίζω πως δεν με ακούς, Βέρα! — φώναξε. — Σου δηλώνω ξεκάθαρα ότι φεύγω! Πάω να ζήσω με άλλη γυναίκα! Κι εσύ ασχολείσαι με μποτάκια!
— Ε και; — του πέταξε ψύχραιμα. — Εσύ μπορείς να πας όπου θέλεις. Τα δικά σου παπούτσια δεν είναι στον τσαγκάρη. Τι σε κρατάει;
Ήταν μαζί πολλά χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει το χιούμορ της. Δεν ήξερε πότε μιλούσε σοβαρά και πότε ειρωνευόταν.
Ίσως αυτό να ήταν και το στοιχείο που τον είχε γοητεύσει αρχικά. Η ψυχραιμία της, η πρακτικότητα, το ήρεμο πνεύμα της. Και, βεβαίως, η γεροδεμένη, σφριγηλή κορμοστασιά της.
Η Βέρα ήταν σαν τεράστια άγκυρα πλοίου — σταθερή, αξιόπιστη, ψυχρή. Αλλά τώρα… ο Μπούτσιν αγαπούσε αλλού. Αγαπούσε παθιασμένα, αμαρτωλά, με τρόπο που τον έκαιγε. Έπρεπε να προχωρήσει. Τώρα!
— Λοιπόν, Βέρα, — είπε με δραματικό τόνο, γεμάτο συγκίνηση και θλίψη. — Σου είμαι ευγνώμων για όλα… Αλλά αγαπώ άλλη. Και εσένα δεν σε αγαπώ πια.
— Άκου να δεις, — απάντησε η Βέρα. — Δεν μ’ αγαπάει, λέει! Ε, και λοιπόν; Η μάνα μου, ας πούμε, αγαπούσε τον γείτονα. Ο πατέρας μου αγαπούσε το τάβλι και τη βότκα. Και τι έγινε; Κοίτα πώς βγήκα εγώ — μια χαρά!
Ο Μπούτσιν ήξερε ότι με τη Βέρα δεν μπορούσες να νικήσεις σε καβγά. Οι κουβέντες της είχαν το βάρος μολύβι. Ο ενθουσιασμός του είχε ήδη εξατμιστεί. Δεν είχε κουράγιο ούτε για φωνές πια.
— Βερούλα μου, είσαι πράγματι υπέροχη, — μουρμούρισε μελαγχολικά. — Αλλά αγαπώ την άλλη. Θέλω να φύγω, να είμαι μαζί της. Το καταλαβαίνεις;
— Αυτή η «άλλη» μήπως είναι η Νατάσα Κραπίβινα; — ρώτησε ξαφνικά η Βέρα.
Ο Μπούτσιν ταράχτηκε. Είχε όντως σχέση με την Κραπίβινα — πριν από έναν χρόνο. Μα πώς στο καλό το ήξερε η Βέρα;
— Από πού… πού την ξέρεις; — ρώτησε αμήχανα. — Τέλος πάντων, όχι. Δεν πρόκειται για την Κραπίβινα.
Η Βέρα χασμουρήθηκε.
— Μήπως τότε είναι η Σβετλάνα Μπουρμπούλσκαγια; Εκείνη σκέφτεσαι να πας;
Ο Μπούτσιν ένιωσε μια ριπή παγωνιάς στην πλάτη. Και η Μπουρμπούλσκαγια ήταν παλιό του ατόπημα! Πόσες ήξερε η Βέρα;
— Όχι, — είπε βιαστικά. — Ούτε αυτή. Μιλάμε για άλλη γυναίκα. Μια εξαίσια ύπαρξη, ό,τι ονειρεύτηκα ποτέ. Η τέλεια. Και θα πάω να ζήσω μαζί της. Μην προσπαθείς να με σταματήσεις!
— Ε, τότε μάλλον πρόκειται για τη Μάγια, — απάντησε η Βέρα ψύχραιμα. — Μπούτσιν, Μπούτσιν… ένα ραγισμένο οργανικό είσαι. Τόση φασαρία για ένα μυστικό που το ξέρει όλος ο κόσμος.
Η «κορυφή του ονείρου σου» είναι η Μάγια Βαλεντίνοβνα Γκουσάεβα. Τριάντα πέντε χρονών, ένα παιδί, δύο διακοπές κύησης… έτσι δεν είναι;
Ο Μπούτσιν έπιασε το κεφάλι του. Είχε πέσει διάνα. Πράγματι, ήταν με τη Γκουσάεβα!
— Πώς; Ποιος σου το είπε; Μήπως με παρακολουθούσες; — τραύλισε.
— Αχ, αγαπητέ μου, — απάντησε η Βέρα. — Είμαι γυναικολόγος με πολυετή πείρα. Έχω εξετάσει σχεδόν όλες τις γυναίκες αυτής της πόλης. Κι εσύ, από την άλλη, ελάχιστες. Εμένα μου αρκεί μια ματιά για να καταλάβω πού έχεις βάλει τη μύτη σου, ανόητε!
Ο Μπούτσιν προσπάθησε να συγκρατήσει την αξιοπρέπειά του.
— Ε, και λοιπόν; Έστω ότι έχεις δίκιο! Είναι η Γκουσάεβα. Δεν αλλάζει κάτι. Θα πάω να ζήσω μαζί της.
— Είσαι αφελής, Μπούτσιν, — του πέταξε η Βέρα. — Ούτε καν σκέφτηκες να ρωτήσεις εμένα, ως γιατρό! Δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο η Γκουσάεβα — όπως όλες. Αν είχες δει τον ιατρικό της φάκελο, θα καταλάβαινες…
— Δε… δεν τον είδα, — παραδέχτηκε διστακτικά ο Μπούτσιν.
— Λοιπόν, πήγαινε να κάνεις ένα ντους αμέσως, — είπε κοφτά η Βέρα. — Και αύριο θα τηλεφωνήσω στον Σεμιόνιτς για να σε δεχτεί χωρίς ραντεβού στο ιατρείο. Είναι ντροπή! Ο άντρας γυναικολόγου να μη μπορεί να βρει τουλάχιστον μία υγιή γυναίκα;
— Και τώρα τι να κάνω; — ρώτησε απελπισμένα ο Μπούτσιν.
— Εγώ πάω να ψήσω τα σκαλοπίνια, — είπε ήρεμα η Βέρα. — Εσύ κάνε ό,τι θες. Κι αν θέλεις όντως την κορυφή του ονείρου σου χωρίς προβλήματα υγείας… μίλα μου. Ίσως σου προτείνω κάποια.
