**Η κόρη μου έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη — έμοιαζε σαν να ξανάζουσα τα πρώτα χρόνια της μητρότητας μέσα από εκείνη.
Όμως, η ευτυχία αυτή κράτησε λίγο. Γρήγορα έδωσε τη θέση της στην ευθύνη και την ανησυχία: η δουλειά της κόρης μου ήταν απαιτητική, με τεράστια ευθύνη, και απλώς δεν υπήρχε χώρος για έναν κανονικό, πλήρη μητρικό θηλασμό ή άδεια.**
**Δεν υπήρχε αμφιβολία: δεν θα άφηνα το μωρό μόνο του ούτε λεπτό. Με όλη μου την αγάπη και αφοσίωση, ανέλαβα εξ ολοκλήρου τη φροντίδα του. Κάθε πρωί, στις 8 ακριβώς, χτυπούσα την πόρτα του σπιτιού της και έμενα εκεί ως τις 6 το απόγευμα.
Τάιζα το μικρό, τον άλλαζα, τον λούφιζα στην αγκαλιά μου για να κοιμηθεί. Έπλενα, σιδέρωνα, καθάριζα, τον έβγαζα βόλτα. Ήμουν εκεί για κάθε του ανάγκη.**
**Και τότε, μια μέρα, όλα άλλαξαν…**
**Ήμουν κουρασμένη μετά τη βόλτα, με τα πόδια βαριά, και άνοιξα το ψυγείο για να πάρω κάτι ελαφρύ — ένα κομμάτι τυρί και ένα μήλο. Εκείνη τη στιγμή, άκουσα την κόρη μου να μου λέει με ψυχρή, απόμακρη φωνή:**
— *«Μην τολμήσεις να ξαναπάρεις τίποτα από το ψυγείο. Αυτά τα ψώνια τα πληρώνουμε εμείς από το δικό μας εισόδημα.»*
**Έμεινα στήλη άλατος. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.**
— *«Μα… είμαι εδώ κάθε μέρα, όλη μέρα. Τι περιμένεις να φάω;»*
— *«Αγόρασε τα δικά σου και φέρ’ τα μαζί σου. Εδώ δεν είναι καφετέρια,»* απάντησε ψυχρά και απομακρύνθηκε χωρίς να πει άλλη κουβέντα.
**Εκείνη τη στιγμή, με το μήλο ακόμα στο χέρι, ένιωσα σαν να με είχε διαπεράσει κεραυνός. Κατάλαβα με φρίκη ότι, άθελά μου, είχα μεγαλώσει έναν εγωιστικό, αχάριστο άνθρωπο.
Πού είχα κάνει λάθος; Της είχα δώσει τα πάντα: την ψυχή μου, την αγάπη μου, το χρόνο και την ενέργειά μου. Κι εκείνη μου ανταπέδωσε με περιφρόνηση και σκληρότητα.**
**Το επόμενο πρωί δεν πήγα. Αντί γι’ αυτό, της τηλεφώνησα στις 8:**
— *«Αγαπημένη μου, θα χρειαστεί να βρεις μια νταντά. Δεν μπορώ πια να έρχομαι. Είμαι πολύ μεγάλη για να νιώθω ξένη μέσα σε ένα σπίτι που κάποτε ήταν γεμάτο αγάπη.»*
**Η κόρη μου εξοργίστηκε. Φώναζε, με κατηγορούσε. Μα εγώ ήξερα ότι έπρεπε να βάλω ένα τέλος. Δεν επρόκειτο πια να είμαι η ‘βολική’.
Αγαπώ τον εγγονό μου με όλη μου την καρδιά, αλλά δεν θα επιτρέψω να με μεταχειρίζονται σαν υπηρέτρια. Δεν είμαι η οικιακή βοηθός τους. Είμαι μητέρα. Είμαι γιαγιά. Και αξίζω σεβασμό.**
