Η απόφαση να υιοθετήσει κανείς έναν παράλυτο σκύλο ή μια γάτα με αναπηρία δεν είναι εύκολη και σίγουρα δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ιδιοκτήτες ζώων.
Ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετικά συγκινητική και γεμάτη εμπειρία, που προσφέρει βαθιά συναισθηματική ανταμοιβή. Δεν πρέπει να τρομάζει κανείς από τις ιδιαίτερες ανάγκες που μπορεί να έχει ένα τέτοιο ζώο.
Δυστυχώς, πολλά ζώα με κινητικές δυσκολίες εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους, καθώς αυτοί νιώθουν ανήμποροι ή απρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη της φροντίδας τους.
Η Λουνίτα ήταν ένα αξιολάτρευτο, μικρόσωμο σκυλάκι με κινητικά προβλήματα. Λόγω της κατάστασής της, εγκαταλείφθηκε στους δρόμους της Σάλτα, στην Αργεντινή – μια θλιβερή πράξη που, δυστυχώς, δεν είναι ασυνήθιστη.
Η ιστορία της Λουνίτα ξεκινά ένα πρωινό του Μαΐου του 2014, όταν βρέθηκε μόνη της, εγκαταλελειμμένη σε ένα πεζοδρόμιο. Ήταν μεσαίου μεγέθους και παράλυτη.
Μαζί της υπήρχε ένα σημείωμα που έδινε το όνομά της, την ηλικία της και μια σύντομη εξήγηση. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της ανέφερε ότι δεν μπορούσε πλέον να τη φροντίζει. Δεν άφησε ούτε τροφή ούτε νερό.
Καμία επιπλέον πληροφορία, καμία ένδειξη μεταμέλειας.
Η Λουνίτα βρέθηκε ξαπλωμένη μπρούμυτα, με τα πίσω της πόδια ακόμη δεμένα σε ένα φθαρμένο αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν ένα σπαρακτικό θέαμα.
Ευτυχώς, ένας υπάλληλος σε ένα κοντινό σαλόνι καλλωπισμού ζώων την εντόπισε και ειδοποίησε την φιλοζωική οργάνωση **LUBA Salta**. Δύο εθελοντές έσπευσαν άμεσα να τη σώσουν.
Μεταφέρθηκε αρχικά σε καταφύγιο ζώων και στη συνέχεια σε μια οικογένεια που την ανέλαβε προσωρινά.
Παράλληλα, δημοσιεύτηκαν πληροφορίες της στο διαδίκτυο, με την ελπίδα να βρεθεί κάποια στοργική οικογένεια που θα την υιοθετούσε.
Για μεγάλο διάστημα δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση — ώσπου μια οικογένεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες έδειξε ενδιαφέρον!
Για να μπορέσει η Λουνίτα να ταξιδέψει στις ΗΠΑ, οργανώθηκε μια φιλανθρωπική καμπάνια ώστε να καλυφθούν τα έξοδα μεταφοράς της.
Δυστυχώς, παρά την καλή πρόθεση, η νέα της οικογένεια δεν ήταν προετοιμασμένη για τις ειδικές ανάγκες ενός ζώου με αναπηρία.
Στο νέο της περιβάλλον, ήρθαν και νέα προβλήματα. Ένα κρεβάτι μολυσμένο με τσιμπούρια προκάλεσε σοβαρή σταφυλοκοκκική λοίμωξη στη Λουνίτα. Η κατάστασή της χειροτέρευε ραγδαία.
Τελικά, μια άλλη οικογένεια ανέλαβε την φροντίδα της, παρόλο που η πρόγνωση των κτηνιάτρων ήταν απογοητευτική και η αναπνοή της επιδεινωνόταν συνεχώς.
Οι επιπλοκές από τη λοίμωξη, η ψώρα και τα εγκαύματα από την επαφή με τα ούρα της είχαν ως αποτέλεσμα η Λουνίτα να χάσει όλη της τη γούνα από τη μέση και κάτω, συμπεριλαμβανομένης της ουράς της.
Ήταν εμφανώς υποσιτισμένη, ζύγιζε μόλις 16 κιλά. Υπέφερε από έντονη ουρολοίμωξη και ο πόνος ήταν τόσο αφόρητος που έκλαιγε κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να την καθαρίσει στις ευαίσθητες περιοχές.
Χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια, συνεχής φροντίδα και εξειδικευμένη ιατρική υποστήριξη για να αναρρώσει. Και όμως, τα κατάφερε. Η Λουνίτα άρχισε ξανά να ζει.
Με την καινούργια της οικογένεια στο πλευρό της και την υγεία της αποκατεστημένη, γνώρισε για πρώτη φορά το χιόνι, ταξίδεψε, έκανε καινούριους φίλους και έζησε μοναδικές στιγμές – ακόμα και γενέθλια!
Στις 15 Ιουνίου 2018, η Λουνίτα γιόρτασε τα 11α γενέθλιά της – μια από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής της. Ανάμεσα σε φίλους, ανθρώπους και σκύλους που ήρθαν για να της ευχηθούν, απόλαυσε την αγάπη και το ενδιαφέρον όλων.
Έφαγε ακόμη και μια ειδική τούρτα για σκύλους!
Λίγο όμως μετά το αξέχαστο αυτό πάρτι, αρρώστησε ξαφνικά και μεταφέρθηκε στην εντατική. Η κατάστασή της ήταν κρίσιμη και η αναπνοή της επιδεινωνόταν συνεχώς.
Κάθε φορά που της αφαιρούσαν το οξυγόνο, η γλώσσα της γινόταν μπλε. Η οικογένειά της, βλέποντας ότι υπέφερε και ότι η κατάστασή της ήταν μη αναστρέψιμη, πήρε τη δύσκολη απόφαση να την αποχαιρετήσει.
Η Λουνίτα πέθανε περιτριγυρισμένη από αγάπη και φροντίδα. Η ιδιοκτήτριά της έγραψε συγκινημένη:
**«Δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σήμαινε τα πάντα για μένα.
Άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Την αγάπησα με όλη μου την καρδιά.»**
Η ζωή της Λουνίτα μπορεί να έφτασε στο τέλος της λόγω της ηλικίας και των κακουχιών που είχε περάσει, όμως το τελευταίο της κεφάλαιο ήταν γεμάτο αγάπη, φροντίδα και ευτυχία.
Η ιστορία της είναι ένα ζωντανό παράδειγμα αντοχής και θάρρους. Μπορεί να εμπνεύσει όποιον νιώθει ότι δεν υπάρχει ελπίδα.
**Αναπαύσου εν ειρήνη, γλυκιά Λουνίτα.**
