Ο Χάρισον Μάρσαλ βρέθηκε αντιμέτωπος με σοβαρές δυσκολίες στην αναζήτηση στέγης όταν επέστρεψε στο Λονδίνο, μετά από αρκετό καιρό εργασίας στο εξωτερικό.
Για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, επιστράτευσε τη δημιουργικότητα και την επαγγελματική του εμπειρία, αναπτύσσοντας λύσεις για ζωή σε εξαιρετικά μικρούς χώρους — με σκοπό να εξοικονομήσει σημαντικά ποσά.
Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, το ενοίκιο για ένα μικρό στούντιο στη συνοικία Southwark, στο νότιο Λονδίνο, αγγίζει τα 1.850 δολάρια τον μήνα, ποσό που ξεπερνά το 75% των μηνιαίων εισοδημάτων του ως αρχιτέκτονα και σχεδιαστή.
Η ιδέα της μετακόμισης στα προάστια δεν τον συγκίνησε καθόλου.
Ο Χάρισον, ιδρυτής της μικρής αρχιτεκτονικής εταιρείας CAUKIN Studio, αποφάσισε να δώσει νέα πνοή στη δημιουργικότητά του μέσα από μια ασυνήθιστη συνεργασία με την SKIP Gallery — έναν οργανισμό που αναθέτει σε νέους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έργα τέχνης μέσα στους περιορισμούς ενός… κάδου απορριμμάτων.
Όπως ανέφερε το NBC Bay Area, η σύμπραξη αυτή αποτέλεσε το πρώτο βήμα για κάτι πραγματικά πρωτότυπο.
Η ιδέα του αγκαλιάστηκε από το Antepavilion, ένα καλλιτεχνικό ίδρυμα που του παραχώρησε δωρεάν ένα πράσινο κομμάτι γης σε έναν πολυσύχναστο δρόμο του Southwark.
Εκεί, ο Χάρισον δημιούργησε το Skip House — ένα ευφάνταστο σπίτι φτιαγμένο μέσα σε έναν κάδο, που αποδεικνύει ότι η φαντασία μπορεί να νικήσει ακόμα και τη στεγαστική κρίση.
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως το «ενοίκιο» για τον κάδο-σπίτι που του παραχωρεί μια εταιρεία διαχείρισης απορριμμάτων είναι μόλις 62 δολάρια τον μήνα.
Με τη βοήθεια φίλων και βασιζόμενος στην αρχιτεκτονική του εμπειρία, ο Χάρισον κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή μέσα σε τρεις μόλις εβδομάδες.
«Το κόστος κατασκευής ήταν γύρω στα 5.000 δολάρια», αποκάλυψε. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών προήλθε από προσωπικές του οικονομίες. Τα υλικά κόστισαν περίπου 4.620 δολάρια, ενώ για την επίπλωση χρειάστηκε μόλις 380.
Επιπλέον, πλήρωσε 635 δολάρια για τη μεταφορά του κάδου στη θέση του.
«Το νερό και το ρεύμα περιλαμβάνονται στη συμφωνία για τη χρήση του οικοπέδου. Το νερό φτάνει μέσω ενός απλού λάστιχου από τον γείτονα», εξήγησε ο Χάρισον.
Η πρόσβασή του στο διαδίκτυο γίνεται μέσω ενός USB modem που χρησιμοποιεί δεδομένα κινητής τηλεφωνίας, με μηνιαίο κόστος 20 δολάρια.
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αξιοποιήσει δημιουργικά τα μόλις 25 τετραγωνικά πόδια του κάδου, ώστε να δημιουργήσει έναν χώρο που να μπορεί πραγματικά να κατοικηθεί.
«Ζω πάντα λιτά, ταξιδεύω πολύ λόγω δουλειάς, οπότε το να έχω περιορισμένο χώρο αποθήκευσης δεν με πειράζει», ανέφερε. Για τα ρούχα του, έχει δημιουργήσει τέσσερα ενσωματωμένα ξύλινα κουτιά.
Το μικροσκοπικό του σπίτι περιλαμβάνει ένα υπερυψωμένο κρεβάτι, μια μικρή κουζίνα με νεροχύτη και παράθυρα και στις δύο πλευρές, που επιτρέπουν στο φως να πλημμυρίζει το χώρο και να απαλύνουν το αίσθημα του περιορισμού.
Διαθέτει επίσης ένα φορητό μίνι-ψυγείο για οκτώ κουτάκια και μια επαγωγική εστία για την παρασκευή απλών γευμάτων — αν και συχνά προτιμά να δειπνεί με φίλους.
Ο κάδος-σπίτι δεν διαθέτει τουαλέτα, και έτσι χρησιμοποιεί μια φορητή τουαλέτα που βρίσκεται έξω από την κατασκευή. Δεν υπάρχει επίσης ντους, οπότε κάνει μπάνιο είτε στη δουλειά είτε στο γυμναστήριο.
Τα ρούχα του τα πλένει σε κοντινό πλυντήριο ρούχων.
Ο Χάρισον ζει στο Skip House εδώ και αρκετούς μήνες και δηλώνει πως, αν και υπάρχουν δυσκολίες, με τον καιρό προσαρμόζεται.
Το σπίτι του βρίσκεται σε εξαιρετική τοποθεσία — μόλις 15 λεπτά με ποδήλατο από το γραφείο του. Έχει εύκολη πρόσβαση σε όλο το Λονδίνο και χρόνο να συναντά φίλους.
Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει; Το έντονο ενδιαφέρον του κόσμου. Όπως λέει, πολλοί έρχονται να δουν από κοντά το πρωτότυπο σπίτι του μετά την προβολή του στα μέσα ενημέρωσης.
«Ήταν μια μοναδική εμπειρία», παραδέχεται, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς τους χορηγούς που του παραχώρησαν το οικόπεδο. Παρ’ όλα αυτά, δεν συνιστά σε άλλους να τον μιμηθούν.
Αν και ευελπιστεί να αποχαιρετήσει σύντομα το Skip House, δεν θα το αντάλλασσε με ένα ακριβό, μικρό και μούχλιντο δωμάτιο σε κάποια πολυκατοικία.
«Με όλα τα πάνω και τα κάτω της, η κατοικία μου έχει γίνει ένα ζωντανό έργο τέχνης», λέει με περηφάνια.
Και καταλήγει: «Αναδεικνύει το παράλογο της στεγαστικής κρίσης στο Λονδίνο — και ταυτόχρονα κάνει τους ανθρώπους να χαμογελούν και να σκέφτονται».
Αυτό το βίντεο ανήκει στο κανάλι CNBC Make It.
